Welkom bij ons weblog.

  
We hopen dat alles goed gaat komen zodra wij uit het vliegtuig stappen en onze ogen opslaan en Calgary mogen aanschouwen.
Een grote stad als Calgary vind ik best wel eng.
Je weet maar nooit, en met 2 kleine kinderen...tja...
We blijven er maar 1 nacht, de volgende dag met de greyhaund naar Swiftcurrent.
Een reis van nog eens 7 uur.
Ik ben onrustig en voel me nogal eenzaam, vooral ook omdat ik mijn familie en vrienden moet gaan missen.
Veel van mijn familie leden zal ik nooit meer terug zien.
Het zal moeilijk gaan worden.
Maar met ons vieren redden we het wel, samen staan we sterk(er).

 

31 Augustus

Ik weet helemaal niet of ik wel genoeg stoelen heb voor die dag.

We hebben zo'n beetje 25 mensen misschien meer, en dat is een paar familie leden maar meer vrienden en vriendinnen.

Dus hoop ik maar dat we genoeg stoelen bij elkaar kunnen krijgen, ik leen er hier en daar wat en hopelijk lukt het allemaal en kan iedereen zitten.

Ik heb al besloten dat ik gewoon 3 cakes haal, plastick bekertjes en bordjes.

Wat ships, en gewoon van die pakken witte wijn.

En wat Cola en Sinas.

Niet zoveel als eerst want ik had toen in totaal voor mijn receptie, die er eerst niet zou komen toen des tijds ook 900 gulden betaald voor een paar vrienden thuis.

Dus dat doe ik niet meer, ik hou het nu goedkoper, ik hoop dat niemand met kado's komt voor Amber, en als ze iets willen geven dan hoop ik dat het geld in een envelopje is zodat we er iets voor haar kunnen kopen in Canada.

Stan is helemaal overspannen, hij zei al als het te druk word ga ik op balkon zitten.

Hij kan er absoluut niet tegen, ik ook niet hoor ,maar ik ben nu eenmaal een groepsdier en gezelschaps mens.

Ik heb al mijn vrienden nodig, en ik heb er heel wat hoor.

Gelukkig wel, een aantal hebben zich helemaal niet meer laten zien, maar ja dan denk ik bij mezelf, "piss on them!"

Want dan gaat het er bij hun niet om wie ik ben, maar wat ze van me kunnen krijgen, en dat is nu dus niets meer.

Maar goed, ik ga me weer om mijn kleine meisjes bekommeren.

Ze hebben me nu meer dan ooit nodig, alles is zo anders koud en kaal.

Amber had vannacht een nachtmerrie en ze gilde het uit, ik heb haar toen de hele navcht vast gehouden en heb met haar op gezeten, mijn rug is helemaal naar zijn grootje, maar voor mijn kinderen doe ik alles.

 

knuffels iedereen!

 

koffers

We hebben het een en ander weer omgepakt, want bleek dat alles te zwaar was.

Nu hebben we dus het meeste in sprottassen en nu blijkt het een heel stuk mee te vallen, maar toch moeten we een helehoop weer weg doen.

Ik haal wel weer andere dingen in Canada, ook voor de kinderen.

Ik weiger om mezelf rot te slepen aan spullen en kleding die we amper of niet gebruiken.

Maar het blijkt nu dus dat een lege koffer ook heel wat weegt.

1 Koffer van ons weegt 4 en halve kilo, en dan is die helemaal leeg.

Dus dat doen we maar niet, ik heb al besloten om de koffers vol te laden met dingen die we willen bewaren, en dan slaan we dat wel op bij familie of vrienden, dta als er iemand naar ons toe komt met de tijd kunnen zij het een en ander mee nemen.

Of ze kunnen het een en ander sturen.

Ik vergoed de verzendkosten wel, dat is helemaal niet erg want sommige dingen zitten gewoon herinneringen aan.

Ook zijn we er achter dat het heel moeilijk gaat worden om dingen zoals body lotion mee te nemen of tandpasta.

En ik wil altijd iets te drinken mee nemen het vliegtuig in zoals een flesje water of zo, maar dat mag dus ook niet meer, zelfs geen flesje nagelak mag je nog mee nemen het vliegtuig in.

Het gaat dus wat betreft de baby voelding wat moeilijker worden want ik neem wel warm water mee in een thermos fles en als ze me die weigeren dan kan het maar zo zijn dat ik heel erg boos word.

Tenslote heb ik hier niet om gevraagt en mijn kind heeft recht op haar flesje als ze die wilt.

Toestanden ook met die achterlijke stomme terroristen, wat denken ze wel?

Stom volk laat ze een baan zoeken en beter voor hun vrouw en kinderen zorgen.

In plaats van te denken dat als ze een vliegtuig vol mensen vermoorden dat ze dan volkshelden zijn.

In mijn ogen zijn het dan de grootste sukkels omdat ze denken dat ze ervoor beloont worden in de hemel, iedere idioot weet dat die persoon na zijn of haar dood vergeten word.

De enige die herdacht worden zijn de slachtoffers en niet die zielepoten die het doen voor roem en glorie die ze nooit zullen krijgen.

Ze zijn helemaal niet belangrijk voor hun volk, tuurlijk niet, als ze zichzelf afslachten scheelt dat natuurlijk weer een heleboel belasting en geld.

Nee wij als trouwe belasting betalers en mensen die om hun gezin geven mogen dokken voor de fouten en verkeerde instelling van die mafkezen die voor God willen spelen.

Zo, ben even mijn ei kwijt... ben gewoon boos omdat er zoveel is veranderd, en wij zijn er nu de dupe van.

Maar goed, ik ben dood moe, ik heb vannacht weer niet geslapen omdat men hier in deze flat denkt dat als je veel lawaai maakt je dan stoer bent...eikels!

De kinderen worden ook om de haverklap wakker, en dan ben ik de halve nacht met ze op.

bah... ellende allemaal en ik heb nu juist rust nodig... ben helemaal uitgepoept echt waar...kan niets meer.

 

 

 

leuk om te hebben

Ik heb een leuke weblog Canadiandutchie genaamt.

Je kan op de naam klikken en je ziet de site.

Daar is het allemaal mee begonnen.

Nu heb ik er alleen wat moeite mee omdat alles is veranderd en af en toe blijft alles hangen en ik moet echt het onderste uit de kast trekken wil ik een beetje leuke dingen er mee doen.

Ook heb ik een weblog From Holland genaamt.

Die had ik voor de canadese familie gemaakt, maar ook zij laten het afweten.

Zorgt ervoor dat ik me er niet beter op voel.

Ook gebruik ik photobucket voor al mijn foto's en dergelijke.

Ik kan er enorm veel inproppen en op die manier de foto's door linken naar mijn web log's, is reuze handig.

Allemaal leuk om te weten en te hebben.

knuffies allemaal.

 

vermoeid

Ik ben de laatste paar dagen echt dood moe, totaal vermoeid.

De kinderen worden snachts steeds wakker met als gevolg dat ik de volgende ochtend over de wallen van mijn ogen heen struikel.

De kinderen zijn heel erg onrustig.

Het is nu 10 augustus, nog 3 weken en een dag en dan is het zover.

Het is best wel eng... en ik krijg een rilling iedere keer als ik eraan denk.

Het gaat mij door mijn maag heen om steeds dingen weg te doen.

Het moet gebeuren, we kunnen niets houden...maar toch.

 

gewoon even van me af

Het begint al aardig op te schieten.

Het huis is al akelig leeg en de dingen gaan nu snel.

Ik moet nog een paar kleine dingen regelen, zoals de belasting terug gave en adres wijzigingen.

Het is alleen een beetje vervelend dat ik mijn adres niet door kan geven aan instanties en iedere keer moet uitleggen dat ik geen adres heb.

Dan willen ze altijd weten hoe of wat en het uitleggen gaat me een beetje de neus uit hangen.

Het is ook wel een beetje raar als je gaat emigreren en je kan geen adres opgeven.

Normaal gesproken heb je alles al geregeld als je in land van bestemming aan komt.

Hebben wij ook wel, we hebben alleen nog geen huis.

Omdat wij in een gebied komen waar we helemaal niemand kennen, en zelf ook nog nooit geweest zijn.

En een huis vinden kan alleen als je er bent, dan heb je tenminste een beter idee.

Nu zullen we de eerste week doorbrengen in een motel, dat is heel erg duur, maar beter iets dan niets.

En vandaar uit gaan we zoeken naar een gepaste woning en ik heb al gehoord dat er flink wat huizen beschikbaar zijn.

Het zal niet lang duren, en hopelijk zullen we binnen korte tijd aangesloten zijn op het net zodat we iedereen kunnen laten weten hoe het met ons is.

Ik ben best wel zenuwachtig, ik ril veel en ik heb het steeds koud, ja vreemd he met dit weer.

De kinderen hebben het er ook moeilijk mee, nog even en dan kunnen we beginnen met ons leven, nog even doorbijten.

een klein beginnetje

klein begin, maar alle begin is moeilijk en zo ook deze keer want heb geen idee hoe ik moet beginnen.

Maar we doen maar een gooi.